Pokazywanie postów oznaczonych etykietą antyutopia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą antyutopia. Pokaż wszystkie posty

środa, 12 października 2016

[167] Podzieleni - Neal Shusterman

Tytuł: Podzieleni
Tytuł oryginału: Unwind
Autor: Neal Shusterman
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 448
Postawili ci wyrok. Twoi rodzice podpisali papiery i oficjalnie stajesz się własnością państwa i masz zostać podzielony. Każda cząstka ciała, jaką posiadasz zostanie odłączona i oddana na użytek komuś innemu. Ale nie umrzesz. Nie tak naprawdę. będziesz żyć w kawałkach. Ale co to za życie, gdy tak naprawdę nie będziesz istnieć? Ty, PRAWDZIWY Ty znikniesz... 

Każda rodzina ma prawo do wysłania swojego dziecka na podzielenie, o ile będzie sprawiało im problemy. Jednym z takich nastolatków jest Connor, który nie należał do najspokojniejszych i nigdzie nie mógł znaleźć sobie miejsca. Z kolei Risa utrzymywała się przy życiu grając na fortepianie, ale okazało się, że nie jest wystarczająco utalentowana. Ale Lev? Od początku znał swój los, gdyż w jego rodzinie każdy dziesięciorodny staje się ofiarą. Życie każdego z nich jest policzone. Ale pewne okoliczności sprawiają, że udaje im się zbiec. Ale czy zdołają uniknąć swojego losu?

czwartek, 10 grudnia 2015

[100] Angelfall. Penryn i kres dni - Susan Ee

Tytuł: Angelfall. Penryn i kres dni 
Tytuł oryginału: Angelfall. End of Days
Autor: Susan Ee
Wydawnictwo: Filia
Liczba stron: 368
Anioły od zawsze były przedstawiane jako niezwykle piękne istoty z białymi skrzydłami. To posłańcy Boga, stworzeni aby czynić dobro i służyć swemu stwórcy. Ludzie wierzyli, że one są ich stróżami, chętnymi do pomocy w trudnych chwilach. Nic bardziej mylnego! Anioły są zimne i okrutne. Ludzie dla nich to nędzne stworzenia. Zrobią wszystko dla władzy. Wszystko, aby w końcu świat się skończył. 

Penryn i Raffe muszą się ukrywać. Po ucieczce już nigdzie nie mogą czuć się bezpiecznie. Ale mają jeden cel: znaleźć lekarza, który zdoła naprawić wszystkie szkody wyrządzone Raffemu, a przy okazji także siostrze Penryn. Któregoś dnia dziewczyna odkrywa szokujący sekret z przeszłości archanioła, który budzi mroczne siły. Wojna nadchodzi, anioły pragną zniszczyć rodzaj ludzki za pomocą apokaliptycznych bestii. Ale ludzie tak łatwo się nie poddadzą. Również szykują się do walki. Penryn i Raffe muszą zdecydować po której stronie będą walczyć. Dołączą do swoich gatunków, czy będą trzymać się razem?

poniedziałek, 23 lutego 2015

[45] Nowa Ziemia - Julianna Baggott

Tytuł: Nowa Ziemia
Tytuł oryginału: Pure
Autor: Julianna Baggott
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 472
Wystarczy jedna chwila, by stracić wszystko, co się dotąd miało. Jedna sekunda, by zapanował chaos i wszechobecna śmierć. Wybuch bomby o gigantycznej mocy i cały świat leży w gruzach. A ci nieliczni, którzy jakimś cudem przeżyli, muszą zmagać się z rozpaczą i spróbować jakoś przetrwać ha jednym wielkim gruzowisku, jakim stała się Ziemia. Bo przeszłość nigdy nie wróci, nikt nie cofnie czasu, by było ta jak dawniej. Zastanawialiście się kiedyś, co by było, gdyby wybuchła wielka bomba nuklearna i zmiotła z powierzchni ziemi niemal wszystko? 

Nastoletnia Pressia mieszka w gruzach. W jednej wielkiej runie, która powstała po wybuchu bomby. Jest jedną ze zmutowanych, czyli osób, które zdołały przeżyć eksplozję. Jednak cała jej rodzina zginęła, z wyjątkiem dziadka, którym musi się opiekować. Poza tym, każdy kto przeżył, nosi na sobie znaki po tym wydarzeniu. Oprócz rozległych oparzelin na ciele, każdy został z czymś stopiony. Z drugą osobą, jakimś zwierzęciem, czy też rzeczą. Pressia zamiast ręki ma głowę lalki. Tej samej, którą jako mała dziewczynka trzymała w chwili wybuchu... 

Natomiast domem Partridge'a jest Kopuła. Należy do nielicznych Czystych, którzy mieli takie szczęście i w dniu wybuchu dostali się do tej niezniszczalnej budowli, jedynej jaka istniała i się nie zawaliła. Jego życie przypomina to sprzed katastrofy. Jednak nie czuje się tam szczęśliwy i postanawia uciec przed tym światem oraz ojcem. Na zewnątrz. Spotkanie tej dwójki może odmienić wszystko i sprawić, że wszystkie szokujące tajemnice wyjdą na jaw. Jaka jest prawda o wybuchu?

poniedziałek, 9 lutego 2015

[41] Wszechświaty - Leonardo Patrignani

Tytuł: Wszechświaty
Tytuł oryginału: Multiversum
Autor: Leonardo Patrignani
Wydawnictwo: Dreams
Liczba stron: 272
Według teorii wieloświatów istnieje nieskończona liczba światów, różniąca się od siebie tylko nieznacznymi szczegółami. W każdym z nich ten sam człowiek może mieć zupełne inne życie, jego droga pójdzie w przeciwnym kierunku. W jednym być szczęśliwym, mieszkać z rodziną w wymarzonym mieszkaniu i nigdy nie przechodzić przez traumatyczne wydarzenia, zaś w drugim przez fatalny zbieg okoliczności nie dożyć nawet swoich szóstych urodzin. Ile światów, tyle możliwości, tyle wersji tej samej osoby. Zwykle nie ma kontaktu pomiędzy dwoma rzeczywistościami, ale jak to już bywa - zdarzają się wyjątki. A ty, drogi Czytelniku, gdybyś miał taką możliwość, to podróżowałbyś pomiędzy wieloma światami?

Jenny mieszka w Melbourne, natomiast Alex w Mediolanie. Każde z nich jest inne, praktycznie się nie znają, ale jednak coś ich łączy. To telepatyczne rozmowy nawiązywane w czasie utraty przytomności, podczas których mogą się ze sobą zobaczyć chociaż przez krótką chwilę. Za którymś razem decydują się na spotkanie. Alex przemierza pół świata, by dotrzeć tam, gdzie aktualnie przebywa Jenny. Pragnie przekonać się, czy ona naprawdę istnieje, i że nie jest tylko wytworem jego wyobraźni. A prawda może okazać się wstrząsająca i  może zniszczyć wszystko, w co dotąd wierzyli. Ale to dopiero początek. Bo z wieloświatami dzieje się coś bardzo złego, co może doprowadzić do prawdziwej katastrofy na skalę globalną. Czy Jenny i Alex wreszcie się spotkają? Czy odkryją prawdę o swoim życiu? 

czwartek, 28 sierpnia 2014

[19] Mroczne Umysły - Alexandra Bracken

Tytuł:  Mroczne Umysły
Tytuł oryginału:  Darkest Minds
Autor: Alexandra Bracken
Wydawnictwo:  Otwarte (Moondrive)
Liczba stron: 456


Recenzja: 
Nigdy nie zmienisz tego, kim jesteś. Zawsze będziesz tą samą osobą  co dzisiaj, wczoraj , czy kilka lat temu. Możesz udawać kogoś innego, ukrywać swoje pochodzenie i zdolności, ale prawda i tak kiedyś wyjdzie na jaw. To pewne. Nie zmienisz swojego koloru. Nie zmienisz swoich zdolności. Zawsze będziesz zagrożeniem dla innych. Potworem z niebezpiecznymi umiejętnościami. Już zawsze będziesz Pomarańczowa. 

Kiedy choroba o nazwie OMNI spustoszyła Stany Zjednoczone i zabiła większość dzieci, ludzie zaczęli się bać. Ale nie o życie swoich pociech. Bali się dzieci, które przeżyły. A raczej ich nadzwyczajnych zdolności. Dzieci te zostały wysłane do specjalnych obozów i "posegregowane"  według swoich umiejętności na Zielonych, Niebieskich, Żółtych, Czerwonych i tych najgroźniejszych - Pomarańczowych. Ruby w wieku dziesięciu lat trafiła do obozu w Thurmond. Dziewczyna zostaje przydzielona do Zielonych, ale tak naprawdę jest Pomarańczowa. Musi to ukrywać, by przeżyć. Ludzie chcą wyeliminować takich jak ona, ponieważ Pomarańczowi są najgroźniejsi. Mogą wedrzeć się do cudzego umysłu i go spustoszyć. Wymazać pamięć. Zmienić wspomnienia. Kontrolować innych. 
Ruby przez kilka lat jest bezpieczna wśród Zielonych. Ale nagle wszystko się zmienia. Bo oni odkrywają kim tak naprawdę jest... 



"(...) życie, które mieliście wcześniej, które wszyscy mieliśmy... Nigdy go nie odzyskamy. Jednak w każdym zakończeniu kryje się początek czegoś nowego. To prawda, że często nie można odzyskać tego, co się kiedyś miało, ale można zamknąć ten rozdział i zacząć od nowa"



Czasem trafia się na książkę, która nami wstrząśnie, a jednocześnie oczaruje. Książkę, po której przeczytaniu ma się wielkiego kaca i nie jest się w stanie zacząć kolejnej, ponieważ wciąż nie opuściło się świata z poprzedniej. Książkę, która sprawi, że będziemy żyć opisaną w niej historią i zostawi po sobie ślad w sercu i pamięci. 

"Mroczne Umysły" kusiły mnie już od chwili, gdy zobaczyłam je w zapowiedziach wydawniczych. Od premiery już trochę czasu minęło, ale wreszcie udało mi się ja zdobyć. Początek może okazać się trochę nudnawy, ale potem książka wciąga na całego. Powoli odkrywałam mroczny świat stworzony przez autorkę, który został opisany bardzo dobrze i szczegółowo. Język autorki był lekki i prosty do zrozumienia, dlatego też ksiązke czytało się szybko. Akcji nie brakowało. Było jej tyle,że aż ciężko było się oderwać. Co stronę czekała nowa dawka obezwładniających emocji, czasem nawet skrajnych. Fascynująca. Ekscytująca. Tyle mogę o niej powiedzieć. 

Bohaterowie byli różnorodni i bardzo barwni. Jeśli chodzi o główną bohaterkę, to nie mam jej prawie nic do zarzucenia, z wyjątkiem tego, że chwilami była naiwna. Ale polubiłam ją od samego początku, a mianowicie od chwili, gdy poznałam jej przeszłość. Podobało mi się w niej to, że próbowała być silna. Że zmagała się ze swoja prawdziwą naturą, umiejętnościami nad którymi nie potrafiła panować. Ale bardzo chciała nauczyć się je kontrolować, by nikogo już nie krzywdzić. Bohaterem, który całkowicie skradł mi serce był Liam. Polubiłam go od pierwszych stron z jego udziałem i bacznie śledziłam jego losy, aż do samego końca. Można powiedzieć,że w "Mrocznych Umysłach" znalazłam swój ideał. 

Wątek romantyczny trafił w moje gusta. Bohaterowie stopniowo się w sobie zakochiwali, odkrywali swoje uczucia. Ale nie znajdziecie tu mdlącej historyjki miłosnej, gdzie bohaterka przez pól książki wzdycha do jednego chłopaka. O, nie. Ruby nie ma na to czasu. Wątek romantyczny jest świetnie wpleciony w akcję i nie ma czasu na żadne wzdychania, czy przesłodzone sceny. 



"Jest tak zajęty zaglądaniem w głąb drugiego człowieka, że nie widzi noża, który ten chowa za plecami"



Zakończenie wprost wcisnęło mnie w fotel. Nie chciałam, by coś takiego się stało. Miałam ochotę krzyczeć do autorki, żeby tego nie robiła. Ale niestety... Nie spodziewałam się takiej końcówki. Po przeczytaniu miałam wielkiego kaca i wciąż myślałam o tej książce. Nie mogłąm przestać. I nie mogłam zacząć kolejnej książki prze następne kilka dni. Miałam mętlik w głowie i nawet do tej recenzji nie mogłam sklecić sensownego zdania. 

"Mroczne Umysły" to książka, która wciągnie od pierwszych stron i sprawi że zakochacie się w tej historii. Dawno tak nie byłam zachwycona żadną książką i żadnej tak bardzo nie wychwalałam. Ale te wszystkie pochwały są zasłużone. Jest świetnie napisana i pełna akcji, wprost niesamowita. To nie jest powieść tylko dla młodzieży. Myślę, że i starsi czytelnicy znajdą w niej coś dla siebie. Mroczny świat wykreowany przez autorkę jeszcze nie jednego czytelnika pochwyci w swoje sidła. Książkę polecam każdemu - autorka wykonała świetną robotę i w pełni wykorzystała swoje możliwości. 



"Nigdy. Nigdy. Nigdy. Nigdy cię nie zapomnę"



Moja ocena: 10/10 
W sumie to moja ocena nie mieści się w skali, ale muszę się do niej stosować :)


czwartek, 31 lipca 2014

[13] Requiem - Lauren Oliver




















Tytuł: Requiem
Tytuł oryginału:  Requiem
Autor: Lauren Oliver
Wydawnictwo:  Moondrive (Otwarte)
Liczba stron: 392


Opis:
 Rewolucja rozlewa się na cały kraj, oddziały rządowe śledzą i brutalnie tępią grupy Odmieńców. Jako członkini ruchu oporu Lena znajduje się w samym centrum konfliktu. Rozdarta między Aleksem i Julianem walczy o swoje życie i prawo do miłości. 
W tym samym czasie Hana prowadzi bezpieczne, pozbawione miłości życie u boku narzeczonego – nowego burmistrza Portland. Wkrótce drogi dziewczyn znów się zejdą, a ich spotkanie doprowadzi do bolesnej konfrontacji. 

Czy można wybaczyć zdradę? Czy mury wreszcie runą? 


Recenzja:
Wolność.
Każdy z nas jej pragnie. Wolności słowa, wolności wyboru. Za wszelką cenę chcemy to mieć, prawda? Bo życie w niewoli, gdzie każdy nasz ruch jest kontrolowany, to nie prawdziwe życie. Lena uciekła do Głuszy. Przedostała się przez mury do upragnionej wolności. Ale za cenę życia Aleksa, którego tak bardzo kochała. Chłopak zginął, by ona mogła przedostać się na drugą stronę. A przynajmniej tak myślała. 
Dziewczyna nauczyła się żyć bez Aleksa, zaczęła wszystko od nowa. Poznała nawet Juliana, który odmienił jej życie i pozwolił odciąć się od przeszłości. Szczęście stało się real, aż tu nagle... pojawił się chłopak, który miał już nie żyć. Zmieniony nie do poznania, jakby był zupełnie inną osobą. 
Lena musi stawić czoło wszystkim przeciwnościom, które staną na jej drodze, a koniec się zbliża. Nowy burmistrz za wszelką cenę chce wyeliminować wszystkich Odmieńców, raz na zawsze uwolnić ludzi od straszliwej choroby, jaką jest amor deliria nervosa. A ruch oporu nie zamierza się poddać.. Ludzie będą walczyć o miłość, wolność, a wraz z nimi Lena, Raven i inni, którzy się nie poddali. A więc zburzmy mury. Te ceglane i te mentalne. 
Bądźmy wolni. 




"Są straty, po których nigdy się nie otrząśniemy"



"Requiem" to ostatni już tom trylogii "Delirium", która stała się jedną z moich ulubionych historii. tym razem narratorki są dwie  - Lena, należąca do ruchu oporu, walcząca o wolność i prawo do miłości. Oraz Hana, niegdyś przyjaciółka Leny, która próbuje ułożyć sobie życie u boku przyszłego burmistrza Portland. Życie obu dziewczyna z każdą stroną coraz bardziej się komplikuje. Pojawiło się też kilka nowych postaci. Najbardziej z nich zaintrygowała ich Cassie, dziewczyna, która wiedziała zbyt wiele. Nie mogę nic więcej o niej pisać, gdyż byłby to spoiler, ale dorzucę tylko,że autorka miała bardzo ciekawy pomysł. 

Nie dało się nie zauważyć zmian u bohaterów. Oczywiście mam na myśli Aleksa. Chłopak, który nauczył Lenę kochać, chłopak o ciemnych miedzianych oczach i włosach jak korona jesiennych liści - zmienił się nie do poznania. Momentami miałam wrażenie, że to zupełnie ktoś inny, że to nie Alex, którego tak bardzo polubiłam. Miałam nawet ochotę zamknąć książkę i rzucić ją jak najdalej od siebie, bo to nie był prawdziwy Alex...

Jak to już przystało na autorkę - akcji w książce nie brakowało. Z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów, nie mogłam oderwać się nawet na chwilę. uroniłam też kilka łez, choć to było niewiele, w porównaniu do tego co czułam przy czytaniu "Delirium". Zauważyłam też pewien fakt: Postacie, które lubimy, do których tak bardzo się przywiązujemy zawsze muszą umierać. w ostatnim tomie trylogii, lub serii. I nie jest tak tylko u pani Oliver. Tak samo było u pani Collins, Roth, czy słynnego "wujka" Riordana. Te postacie po prostu umierają  - i szkoda. Mam wrażenie, że wszyscy autorzy zmówili się, by pozabijać nasze ulubione postacie...




"Musisz ranić, bo inaczej sam zostaniesz zraniony"



Wspomnę jeszcze  o zakończeniu. Muszę przyznać, że nie tego się spodziewałam. Myślałam, że pani Oliver zakończy tę historie mocno i definitywnie, a okazało się, że było zupełnie inaczej. Miałam wrażenie, jakby ktoś wyrwał dalsze strony, albo po prostu zapomniał dodrukować. Ale autorka najwyraźniej chciała, by czytelnik sam dopowiedział sobie to, co potoczy się dalej. 

Podsumowując to wszystko, "Requiem" to książka, którą z pewnością warto przeczytać. Żal mi było rozstawać się z tą fenomenalną trylogią. Bardzo polubiłam bohaterów i nie chciałam dopuścić do myśli faktu, że to już koniec. Nie byłam usatysfakcjonowana zakończeniem, ale z drugiej strony mogłam dopowiedzieć sobie dalsze losy bohaterów (i zabiłam w myślach pewną osobę, której nie znosiłam) A wtedy było zdecydowanie lepiej. Oczywiście i tym razem autorka czegoś nas uczy. Tym czymś były dwa słowa: Zburzcie mury. Więc to zróbmy, cieszmy się upragnionym szczęściem i wolnością. Kochajmy bez granic. 



"Nie przestaje mnie zdumiewać, że ludzie są nowi każdego dnia. Że nigdy nie są tacy sami. Trzeba ich ciągle wymyślać. Zresztą oni też muszą ciągle wymyślać samych siebie"



Moja ocena: 9/10


***
Dawno nie było żadnej recenzji, ale byłam na krótkich wakacjach poza domem i nie miałam jak publikować postów. Mój brak obecności postaram się jak najszybciej odrobić :) 
Pozdrowienia dla wszystkich czytelników tego bloga! 

poniedziałek, 7 lipca 2014

[10] Pandemonium - Lauren Oliver



















Tytuł: Pandemonium
Tytuł oryginału:  Pandemonium
Autor: Lauren Oliver
Wydawnictwo:  Moondrive (Otwarte)
Liczba stron: 376

Opis: 
Lena żyje w świecie, w którym [miłość] uznano za niebezpieczną chorobę, a ludzie poddawani są zabiegowi, po którym już nigdy nie będą mogli kochać. Tuż przed operacją dziewczyna zakochuje się w Aleksie. Ich wspólna ucieczka kończy się tragicznie... Wśród dymu i płomieni Lena widzi twarz ukochanego po raz ostatni.
Zrozpaczona przystępuje do ruchu oporu, by walczyć o wolność i [miłość]. Na jej drodze staje tajemniczy Julian.

Czy można pokochać największego wroga?


Recenzja: 
Przeszłość jest martwa. Nie żyje. Nie może powrócić tak samo, jak człowiek, który już umarł. Najlepiej o niej zapomnieć, ale jest to niemalże niewykonalne. Bo jak zapomnieć o swoim życiu, o ludziach, których się kocha? Nie da się, nawet jeśli to wszystko wywołuje w nas jedynie ból. A zapomnienie jest ukojeniem. Lena chciała uciec do Głuszy razem z Aleksem. I jej się to udało. Ale tam, po drugiej stronie, wśród dymu i płomieni po raz ostatni widzi twarz ukochanego chłopaka. Dalszą drogę musi już pokonać sama. Nie poddaje się, chociaż mogłaby to zrobić. Przecież Alex zginął... I właśnie tam - w Głuszy, z bólem rozrywającym serce - znika Lena Halloway, a w jej miejsce rodzi się nowa Lena Morgan Jones, zmagająca się ze stratą swojej wielkiej miłości i próbą rozpoczęcia nowego życia. A w Głuszy życie wcale nie jest łatwe. Trzeba zmagać się z głodem, zimnem, oraz chorobami, na które czasem nie ma lekarstwa... Lena poznaje wiele nowych ludzi i próbuje zapomnieć o tym, co było kiedyś. Dostaje nową tożsamość i szansę życia w mieście, albo jak to mówiła Raven - w Zombielandzie. Dołącza się do Ruchu Oporu i dzielnie walczy - Alex na pewno by tego chciał. jej nową misją staje się podszywanie pod działaczkę AWD i śledzenie poczynań tej organizacji. Na jednym z takich spotkań poznaje Juliana Finemana,  syna szefa AWD. Pewien splot wydarzeń sprawia, że muszą działać razem, by przetrwać. A tam kiełkuje uczucie, którego nigdy nie powinno być...




"Nie ma żadnego 'przedtem'. Jest tylko teraz i to, co nastąpi zaraz po tym"



"Pandemonium" tu drugi tom trylogii "Delirium". Wydarzenia z pierwszej części tak mną wstrząsnęły, że nie pozostało mi nic innego, niż jak najszybciej sięgnąć po drugą część. Rozdziały są pisane z perspektywy Leny jako "Teraz"  i "Wtedy". Jedne są z dni, które dziewczyna spędziła w Głuszy próbując przystosować się do nowego życia, a te drugie, czyli "Teraz" opisują wydarzenia aktualne, czyli dzieje Leny jako członkini Ruchu Oporu.  Nowe postacie zostały wykreowane bardzo ciekawie: nieugięta Raven, dla której przeszłość jest martwa, groźny Tack, miły Hunter i Blue, ta mała i bezbronna dziewczynka.  Każda z tych postaci mieszkających poza murami miasta ma swoje imię, które coś oznacza. Na przykład Raven, czyli kruk; Hunter, czyli myśliwy. Bardzo ciekawy pomysł. A teraz przejdźmy do postaci spoza Głuszy, a mianowicie do Juliana.  Irytował mnie trochę, a na dodatek miał takie samo imię jak mój kot, co dość dziwnie mi się kojarzyło.  Jednym zdaniem - nie polubiłam  tej postaci.  Co do Leny, to zmieniła się. I to bardzo. Ta drobna dziewczyna,  która jeszcze przed kilkoma miesiącami bała się delirii musiała przetrwać w bezlitosnej Głuszy, w której zimno i głód są na porządku dziennym. Dzielnie walczyła z przeszłością, ze wspomnieniami dotyczącymi Aleksa, choć to było bardzo bolesne. Nie chciała dopuścić do myśli, że on naprawdę zginął. Miała nadzieję, że to sen. Że znów otworzy oczy i Alex będzie przy niej, uśmiechając się do niej promiennie. Ale z całych sił próbowała o nim nie myśleć,  jednocześnie przystosowując się do życia poza murami miasta. I to właśnie ją zmieniło. Alex stał się wspomnieniem, a ona zupełnie innym człowiekiem - silną i wytrwałą członkinią Ruchu Oporu. 

Pojawił się wątek romantyczny, chociaż nie było Aleksa. Tym razem na scenę wkroczył  Julian. Ten wątek nie podobał mi się tak bardzo jak ten z "Delirium". Julian - jak już wcześniej wspominałam - zwyczajnie mnie irytował. Swoim zachowaniem, słowami, prawie wszystkim. 

Akcja toczyła się bardzo szybko. Pani Oliver nie dała wytchnienia swojej bohaterce. Bez przerwy coś się działo, czytelnik nie mógł nudzić się nawet przez chwilę. Zakończenie powieści mocno mnie zaskoczyło. Zupełnie się tego nie spodziewałam, i potem zastanawiałam się jak to możliwe... Jestem bardzo ciekawa, jak autorka wybrnie z tego wszystkiego w ostatniej części.



" [...] gdy ból osiąga swoje maksimum i wydaje się nie do zniesienia, przechodzi przeze mnie jasność; widzę po lewej stronie błysk koloru - miedziane włosy, płonącą koronę z liści  - i wiem, że gdy tylko odwrócę głowę, on będzie tam stał,  wpatrzony we mnie, roześmiany, wyciągając do mnie ręce. Rzecz jasna nigdy nie odwracam głowy. Ale pewnego dnia to zrobię.  Pewnego dnia to zrobię, a on wróci i wszystko będzie dobrze." 



"Pandemonium" to ekscytująca i pełna akcji powieść, ale niestety nie dorównuje swojej poprzedniczce. W tej części pani Oliver skupia się głownie na przeżyciach w Głuszy i działaniach Leny dla Ruchu Oporu, ale miłości w tej książce nie brakuje. Także i w tej powieści możemy się czegoś nauczyć: że zapominanie jest bolesne i bardzo trudne, ale nie niemożliwe; że warto walczyć i nie można się tak łatwo poddawać, choćby było się bez szans. 
W "Delirium" Lena poznała miłość i przekonała się jak to jest ją stracić. Za to w "Pandemonium" musiała walczyć z tą stratą i zaczęła działać przeciw ludziom ,którzy uważają delirię za chorobę.  Jestem bardzo ciekawa, jak jej losy potoczą się w "Requiem", czyli ostatniej części tej trylogii...



"Miłość - najbardziej zdradliwa choroba na świecie. 
Miłość zabija cię...
Alex.
Zarówno wtedy, gdy cię spotka...
Alex. 
Jak i wtedy, gdy cię omija. 
Alex."


Moja ocena: 8/10


piątek, 20 czerwca 2014

[8] Delirium - Lauren Oliver





















Tytuł: Delirium
Tytuł oryginału:   Delirium
Autor: Lauren Oliver
Wydawnictwo:  Otwarte (Moondrive)
Liczba stron: 360


Opis: 
„Mówili, że bez miłości będę szczęśliwa.
Mówili, że lekarstwo na miłość sprawi, że będę bezpieczna.
I zawsze im wierzyłam.
Do dziś.
Teraz wszystko się zmieniło.
Teraz wolę zachorować i kochać choćby przez ułamek sekundy, niż żyć setki lat w kłamstwie”.

Dawniej wierzono, że miłość jest najważniejszą rzeczą pod słońcem.
W imię miłości ludzie byli w stanie zrobić wszystko, nawet zabić.
Potem wynaleziono lekarstwo na miłość.

Czy gdyby miłość była chorobą, chciałbyś się wyleczyć? 


Recenzja: 
Miłość jest bardzo popularnym tematem. Oglądamy filmy o miłości, czytamy o niej w książkach, widzimy w telewizji. Jest dosłownie wszędzie. Ale czym tak naprawdę jest miłość? Uczuciem, bez którego nie da się żyć. Miłość jest poświęceniem, radością, czasem też cierpieniem.  Jest uczuciem tak silnym, tak prawdziwym, że dla kogoś, kto kocha,  wyzbycie się miłości jest jak samobójstwo. Bo miłość nadaje sens naszemu życiu. Żyjemy by kochać. 
Siedemnastoletnia Lena żyje w świecie, gdzie miłość jest traktowana, jak choroba, którą trzeba leczyć, gdyż nieleczona może doprowadzić do śmierci. 

Amor deliria nervosa - taka jest jej fachowa nazwa. Aby się przed nią uchronić, każdy, kto ukończył osiemnaście lat przechodzi zabieg, podczas  którego podawane jest mu remedium na miłość. Lena z niecierpliwością oczekuje dnia swojego zabiegu. Już nie może się doczekać chwili, gdy wreszcie będzie bezpieczna. Bo deliria to straszna choroba, i to właśnie przez nią dziewczyna straciła swoją matkę, która wolała zginąć, niż żyć w rozpaczy... A Lena nie chce być taka jak swoja matka. Ale jedna chwila zmienia wszystko. Lena poznaje tajemniczego Aleksa, który uświadamia jej, że miłość wcale nie jest taka straszna. Pokazuje jej, czym naprawdę jest to uczucie i jakie potrafi być piękne. A wtedy dociera do niej, że ludzie kłamali w sprawie miłości. A ona zawsze im wierzyła...




"Miłość – jedno słowo, niby nic, nieznaczne jak ostrze noża. Właśnie tym jest: ostrzem, krawędzią. Przechodzi przez środek twojego życia, dzieląc wszystko na pół. Przed i po. Cały świat spada na którąś ze stron. Przed i po. I w trakcie – moment na krawędzi"





Od początku coś ciągnęło mnie do tej książki. Musiałam ją przeczytać od chwili, gdy zobaczyłam hasło na okładce: "Czy gdyby miłość była chorobą, chciałbyś się wyleczyć?" A jako, że jestem wielbicielką historii o miłości z antyutopią w tle, ta pozycja wydawała mi się idealna. I jak się okazało - była.  W powieści panie Oliver mogłam spojrzeć na miłość z innej perspektywy. Nie jako pięknego uczucia, ale jako śmiertelnej choroby. Szczerze powiedziawszy, to jeszcze nigdy nie spotkałam się z takim motywem w literaturze. Ale muszę przyznać, że pomysł autorki był genialny, tak samo jak kreacja bohaterów. Dajmy na przykład Lenę. Wcale nie była idealna. Niziutka (akurat mojego wzrostu) nie pozorna i przeciętna pod każdym innym względem, ale za to wielka sercem i silna duchem.  Było w niej coś takiego, że każdy czytelnik mógł się z nią utożsamić. Znaleźć w niej coś wspólnego z sobą samym. A Alex... jego po prostu nie dało się nie lubić. Stał się jednym z moich ulubionych bohaterów.  Podobało mi się jego zamiłowanie do literatury,  sposób w jaki przekonywał Lenę do tego, że miłość wcale nie jest chorobą. Tego, że nauczył ją kochać. Jak dal mnie ideał. Ideał książkowej postaci. 

Akcja była zawrotna. Nie było momentu, przy którym bym choć przez chwilę się nudziła.  Każdą  kolejną stronę przewracałam z coraz większą ekscytacją. Tak bardzo się wciągnęłam, że nie mogłam oderwać się aż do ostatniej strony. I w końcu doszłam do zakończenia. Nie spodziewałam się. Po prostu nie byłam przygotowana na takie zakończenie. To był dla mnie szok. Po skończeniu książki, zalana łzami wpatrywałam się w ścianę i nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Książka tak mną wstrząsnęła, że żyłam nią przez następne kilka dni... I wciąż nie mogłam uwierzyć, że autorka zrobiła coś takiego. 

Na początku nie sądziła, że książka może być jedną z tych, które wnoszą coś do naszego życia, zmieniają nasze podejście do różnych spraw. Ale zostałam miło zaskoczona. Miłość tych dwojga pokazała mi, że uczucia są silniejsze niż strach, niż śmierć, niż wszystko inne. Lena, choć z niecierpliwością oczekiwała dnia swojego zabiegu, nagle zapragnęła wyrzec się swojego dotychczasowego życia. Dlaczego? W imię miłości, której dopiero co zaznała smak, a której jeszcze tak niedawno zarażenie się obawiała. Powieść pokazała mi, że o miłość należy walczyć, nawet jeśli jest to walka z góry przegrana. Trzeba próbować, nie można się poddawać. Bo zawsze jest jakaś szansa, światełko w tunelu... 




"Musisz iść naprzód: nie ma innej drogi. Musisz iść naprzód niezależnie od tego, co się dzieje"



Książka wywołała u  mnie wiele emocji i wywarła na mnie bardzo duże wrażenie. Bardzo mocno przywiązałam się do bohaterów i za nic nie mogłam pogodzić się z tym, co autorka z nimi zrobiła na końcu tej części.Na pewno będę pamiętać o niej jeszcze przez długi czas. Na dodatek w powieści pani Oliver pojawiło się bardzo dużo cytatów, co było dla mnie istnym rajem. Miałam problem z wyborem tylko trzech cytatów. A i jeszcze Delirium sprawiło,że sama zapragnęłam zapaść na tą chorobę.  Książkę polecam każdemu. Bo to nie kolejna opowiastka o miłości, ale książka, która wnosi coś nowego do naszego życia, zmienia nas i daje do myślenia nad istotą miłości. 



"Powiem Wam coś. Nie jestem nikim wyjątkowym. Jestem zwyczajną dziewczyną. Mam niecałe metr sześćdziesiąt wzrostu i jestem przeciętna pod każdym względem. Ale znam pewien sekret. Możecie zbudować mury aż do nieba, a mnie i tak uda się nad nimi przefrunąć. Możecie mnie przygwoździć do ziemi tysiącami karabinów, a i tak stawię opór. I jest nas tutaj wielu, więcej niż wam się wydaje. Ludzi, którzy odmówili zejścia na ziemię. Ludzi, którzy kochają w świecie bez murów, kochają aż po nienawiść, aż po bunt, wbrew nadziei i bez lęku. K o c h a m C i ę . Pamiętaj. Tego nam nie odbiorą "



Moja ocena: 10/10 :)


sobota, 17 maja 2014

[4] Dotyk Julii - Tahereh Mafi





















Tytuł:  Dotyk Julii
Tytuł oryginału: Shatter Me
Autor: Tahereh Mafi
Wydawnictwo: Moondrive (Otwarte)
Liczba stron: 336



Opis: 
„Nie możesz mnie dotknąć – szepczę.
Kłamię – oto, czego mu nie mówię.
Możesz mnie dotknąć – oto, czego nigdy nie powiem.
Proszę, dotknij mnie – oto, co chcę powiedzieć”.

Nikt nie wie, dlaczego dotyk Julii zabija.
Bezwzględni przywódcy Komitetu Odnowy chcą wykorzystać moc dziewczyny, aby zawładnąć światem. Julia jednak po raz pierwszy w życiu się buntuje. Zaczyna walczyć, bo u jej boku staje ktoś, kogo kocha

Zostałam przeklęta Mam niezwykły dar
Jestem potworem Mam nadludzką moc
Mój dotyk zabija Mój dotyk to moja siła
Jestem narzędziem zniszczenia Będę walczyć o miłość


„Uzależniająca, pełna napięcia i niezwykle zmysłowa. Chciałabym tak pisać. Po prostu nie możesz się oderwać od lektury”. – Lauren Kate, autorka „Upadłych"


Recenzja:
Dotyk. Czymże jest dotyk? Jest ukojeniem, miłością, lekarstwem na samotność. Dotyk bliskiej nam osoby zawsze pomaga. Bo dotyk to niewypowiedziane słowa. czasem miłości, czasem otuchy. Żyć bez tego, to jak oddychać bez powietrza... A teraz ty, Drogi Czytelniku, wyobraź sobie, że nie możesz zaznać tego uczucia. Co zrobiłbyś, gdyby dotyk był twoim przekleństwem? 

Siedemnastoletnia Julia ma pewien dar, jeśli można to tak ująć. A mianowicie jej dotyk zabija. Z tego powodu zostaje wysłana do zakładu dla obłąkanych, gdzie spędza  w odosobnieniu dokładnie 264 dni. Po tym czasie zostaje jej przydzielony współwięzień  współlokator, który okazuje się być... chłopakiem. Adam - tak mu na imię. Na początku Julia się go boi, ale z czasem przestaję, gdyż zaczyna przypominać jej kogoś znajomego. Chłopaka, który kiedyś jej pomógł. Ale ten chłopak już o niej zapomniał. Któregoś dnia zostaje wywieziona z zakładu i okazuje się, że jej przekleństwem niezwykłym darem zainteresował się Komitet Odnowy. Bezwzględny Warner  próbuje przeciągnąć ją na swoją stronę, by móc zawładnąć światem, ale wtedy dziewczyna zaczyna się buntować. A pomaga jej ktoś, kogo kocha... 



"Krople deszczu nie przestają mnie zadziwiać. Myślę o tym, jak spadają, jak plączą im się stopy, łamią nogi. Zapominają spadochronów, wypadając z nieba ku niepewnemu końcowi. To tak, jakby ktoś opróżniał kieszenie, nie dbając o to, gdzie spadnie ich zawartość, nie przejmując się, że krople pękają, uderzając od ziemię, że rozpryskują się na chodniku. Że ludzie przeklinają dni, w które krople ośmielą się stukać o ich drzwi. Ja jestem kroplą deszczu. Rodzice wyrzucili mnie z kieszeni i zostawili, żebym wyparowała na chodniku"


Język, którym posługiwała się autorka bardzo mi się spodobał. Był lekki, prosty, czasami wręcz poetycki . Poza tym pani Mafi zastosowała coś rzadko używanego w literaturze, a mianowicie - skreślenia, które symbolizowały słowa, których Julia nie mogła wypowiedzieć, chociaż tak bardzo bardzo bardzo chciała. Czułam się, jakbym rzeczywiście czytała jej dziennik, a ona nie chciała, by ktoś przeczytał jej przekreślone słowa. 



Bohaterowie zostali wykreowani dość dobrze. Bardzo polubiłam Adama. Na początku był bardzo tajemniczy i nie mogłam poznać jego motywów, co uznaję za duży plus. Podobało mi się w nim też to, że był odważny i twardy, a zarazem delikatny i inteligentny.  A Julia... ją też polubiłam, ale trochę mniej. Autorka bardziej skupiła się na jej mocy niż na charakterze, ale dziewczyna była znośna. Z kolei Warner był dość ciekawą postacią, ale jakoś nie przypadł mi do gustu. Był okrutny, bezwzględny, ze skłonnościami godnymi psychopaty. Potrafił zabić z zimną krwią, a potem jak gdyby nic się nie stało wrócić do codziennych czynności. Nie, nie, jemu mówię stanowcze NIE. 

 Co do wątku miłosnego, to bardzo mi się spodobał, aczkolwiek był nieco przesadzony. Pewnie zastanawia was jak taki wątek może istnieć, skoro dziewczyna zabija swoim dotykiem, ale powiem tylko tyle, że autorka znalazła bardzo ciekawe rozwiązanie. 

Akcja powieści toczyła się szybko. Z każdą stroną wciągałam się coraz bardziej i nie mogłam oderwać się aż do ostatniej strony. A podczas czytania odczuwałam tyle emocji, że aż nie da się tego opisać. Dorzucę jeszcze kilka słów o okładce, Jest niesamowita! Przyciąga wzrok i bardzo pasuje do treści. Ta sukienka z pękającego szkła i dziewczyna z niemalże niewidoczną twarzą. Cudo.



"Nikt nigdy nie jest wystarczająco blisko."


Podsumowując to wszystko, "Dotyk Julii" to książka godna polecenia. Poruszy każdego kto ma uczucia. Sprawi też, że będziemy chcieli więcej. Pomysł ze śmiercionośnym dotykiem był ciekawy i oryginalny. A poza tym książkę kupiłam za grosze i jestem z tego bardzo zadowolona. Nie dość,że pięknie się prezentuje na półce, to jeszcze do jej treści nie można się za bardzo przyczepić.  Już nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam drugą część. 



"Porozmawiaj ze mną raz na jakiś czas. Znajdź lek na te łzy, bo naprawdę chciałabym odetchnąć."



MOJA OCENA: 9/10






Szablon dla Bloggera stworzony przez Blokotka